..........................................................................................................

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن تا نـکـنی بنیادم

 شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نـکنی فرهادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

 یار بیگانه مشو تا نـَبـُـُری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

سخت ؛؛ همچون گذرگاه روزهای سرد عاشقی...

تلخ ؛؛همچون صبر ؛ که هم بستر شبهای انتظارم بود ...

و بی صدا ؛؛ همچون آرزوهایم که در کنج دل بوی نا گرفته اند

دلدادگی را بی هوس و بی توقع با تو آموختم...

و همین ؛ مرا بس...