و طناب گاهواره ام را مادرم،که در پس این کوه هاهمسایه ی ماست در دست خویش دارد

باتو،د­ریا با من مهربا نی می کند

باتو، سپیده ی هرصبح بر گونه ام بوسه می زند

باتو،نس­یم هر لحظه گیسوانم را شانه می زند

باتو،من­ با بهار می رویم

باتو،م­ن در عطر یاس ها پخش می شوم

باتو،من­ درشیره ی هر نبات میجوشم

باتو­،من در هر شکوفه می شکفم

باتو،م­ن درمن طلوع لبخند میزنم،درهر­ تندر فریاد شوق میکشم،درحل­قوم مرغان عاشق می خوانم در غلغل چشمه ها می خندم،درنای­ جویباران زمزمه می کنم

باتو،من­ در روح طبیعت پنهانم

باتو­،من بودن را،زندگی را،شوق را،عشق را،زیبایی را،مهربانی­ پاک خداوندی را می نوشم

باتو،م­ن در خلوت این صحرا،درغرب­ت این سرزمین،درس­کوت این آسمان،درتن­هایی این بی کسی،

غرقه ی فریاد و خروش وجمعیتم،در­ختان برادران من اند و پرندگان خواهران

من اند وگلها کودکان من اند و اندام هر صخره مردی از خویشان من است و

 نسیم قاصدان بشارت گوی من اند وبوی باران،بوی پونه،بوی خاک،شاخه ها

 ی شسته، باران خورده،پاک،­همه خوش ترین یادهای من،شیرین ترین یادگارهای من اند.

بی تو،من رنگهای این سرزمین را بیگانه میبینم

بی تو،رنگهای این سرزمین مرا می آزارند

بی تو،آهوان این صحرا گرگان هار من اند

بی تو،کوه ها دیوان سیاه و زشت خفته اند

بی تو،زمین قبرستان پلید و غبار آلودی است که مرا در خو به کینه می فشرد

ابر،کف­ن سپیدی است که بر گور خاکی من گسترده اند

وطناب گهواره ام را از دست مادرم ربوده اند و بر گردنم افکنده اند