تصمیمش روگرفته بود .... خودش این طور نمی خواست... ولی.... انگار

 مجبور بود.... باید این کار و می کرد .. می خواست بره نه فقط از جایی که 

 زندگی می کرد.... نه فقط از بین دوستاش...... می خواست بره.... از این دنیا... از بین تمام آدماش.

همون آدم هایی که ساعت ها گریه کردنش رو به مسخره گرفتن

 همون آدم هایی که نخواستن حتی برای یک لحظه باورش کنن

 همون هایی که   بیرونش کردن و گفتن:........برو... نمی خواست اما مجبور بود.....

آخه عزیز ش هم  تو جمع همون  آدم ها بود.......

نمی خواست باورش کنه.. می گفت: تو باعث آزار منی..........

حتی عزیزش هم بهش گفت:.......... برو              اونم رفت با اینکه.......

ولی قبول کرد..... فردا تولد عزیزش هست..... می خواد بهترین هدیه رو بهش

بده...... می خواد کاری کنه تا دیگه باعث آزارش نشه.....   این طوری اونم

خوشحال میشه.....

 یعنی حتی اگر خوشحال هم نشه ... خب  ناراحت  هم نمیشه.........

می دونه که کسی دلتنگش نمیشه.......

برای همین این قدر راحت تصمیمش رو گرفته بود.......

رفت رو یه بام بلند.... همون جا که  هر وقت بارون می بارید  می ایستاد و گریه می کرد

 به  آسمون نگاه کرد... هوا ابری بود..... دعا کرد  ای کاش بارون بیاد....

یه دفعه بغض راه گلوش رو گرفت....گفت: خدایا می دونم بنده خوبی نبودم

گفت: می دونم خیلی خطا کردم...............می دونم کوتاهی کردم.....

خدایا! حتی می دونم این کارم هم  یه گناه بزرگه..... ولی منو ببخش.... مجبورم

ببخش               ببخش                   ببخش

می گفت و فریاد می زد...آخه...!

ولی تصمیمش جدی بود... رفت لبه بام.............

 به زمین نگاه کرد

هنوز بهار نیومده بود... اما هوا بوی بهار رو می داد... زمین تقریبا از چمن سبز شده بود

چشماشو بست..........

عزیزش رو به یاد آورد.............

 تمام آدم هایی رو که دوست داشت...

 ..... دونه دونه  تو رویاش با  همشون خداحافظی کرد

چشماشو باز نکرد...

یه قدم به جلو برداشت... بعد خودش رو رها کرد

احساس سبکی می کرد............. خیلی سبک

چند ثانیه بیش تر طول نکشید ....

 یه درد شدید توی سرش پیچید..... اما درد به همون سرعتی که اومده بود رفت

احساس آرامش  می کرد... یه حس خوب...........

 چشمانش رو به آسمان بود...... آسمان رو نگاه می کرد اما تعجب کرد!

هنوز خیلی به شب مونده بود   پس چرا آسمان تاریک بود.....؟!

چشماش به آرومی بسته شد.....  آخرین چیزی که به یاد آورد...

عزیزش بود در حالی که بهش  لبخند می زد.......

اگر یادتان بود و باران گرفت... دعایی هم برای بیابان کنید...